Facet z jajami.

U kobiet problemy decyzyjne - z wyborem wszystkiego (rodzaj serka do chleba, proszek do prania, co będzie na obiad, kolor szminki, tapety,sukienki, przyszły mąż) - jeśli się pojawią, to wynikają ze szczególnego przywileju kobiet, są społecznie akceptowane oraz przynależne im z racji posiadania jajników oraz kobiecego mózgu. Z tym się nie dyskutuje. To jest. 

Natomiast mężczyzna przejawiający takie właściwości - automatycznie przypina sobie ogromną etykietę z napisem "RETARD" (tłum.- opóźnienie - stan, gdy zapłon następuje zbyt późno (kat.: motoryzacja)).

Najbardziej irytujące dla kobiet przejawy męskiego niezdecydowania to wybory miejsc na randkę (Ja nieeee wieeeem, ty coś zaproponuj) oraz przedłużające się niezdecydowanie co do tego, kim dla nich ma być kobieta, z którą akurat umawiają się od dłuższego czasu. 

Niezdecydowany facet  - metaforycznie to taki, który im dłużej nie może zdecydować się, czego chce od danej kobiety, tym dłużej trwa jego agonia w ucinaniu sobie jaj plastikowym nożem. No po cholerę te jaja tak torturujesz?! Jeśli facet bardzo usilnie pragnie zmienić płeć, to wystarczy, że zakochanej w nim kobiecie powie kategoryczne "jednak tylko Ciebie lubię, sorry".

Za to "sorry" po długim okresie zwlekania z określeniem swoich uczuć, należy kastrować od razu. Jesteśmy kobietami - nie sadystkami. 

Kolejnym czynnikiem cofającym faceta do mało pociągającego etapu zasmarkanego gówniarza z pieluchą pod majtami, jest monotematyczne wałkowanie jednego tematu w kółko i marudzenie niczym wyżej wymieniony smarkacz w sklepie ze słodyczami. Tak, faceci też potrafią marudzić i narzekać, niekiedy gorzej niż całe stada sfrustrowanych kobiet w trakcie napięcia przedmiesiączkowego. Z całą swoją męską siłą, energią i oddziaływaniem na kobiece serduszka, potrafią ignorować racjonalne rozwiązania, byleby tylko móc skupić uwagę całego wszechświata na sobie. 

Co, poza nie umiejącym się zdecydować facetem, trzyma nas w pełnym napięcia oczekiwaniu? 

Nadzieja. 

Nadzieja na zmiany oraz jedno z najbardziej destrukcyjnych przekonań jakie istnieje na ziemi, jeśli chodzi o relacje damsko-męskie: 

Czekanie, że coś się zmieni - że ON coś zmieni. 

TAKIEGO CHUJA! 

A czy Ty coś zmienisz? Zaczniesz jeść dla niego surowe mięso z dzika, skoro od 10 lat jesteś wegetarianką? Przejdziesz dla niego na islam, by mordować niewiernych Amerykanów? Zmienisz płeć, bo on jest gejem? 

Jeśli na powyższe pytania odpowiedziałaś twierdząco, to znaczy, że prawdopodobnie jesteś teraz w głębokiej śpiączce i gadasz przez sen, albo jesteś zakładnikiem Al Kaidy (tak to się pisze? dop. red.) i czekasz na rozstrzelanie.

Każdy produkt spożywczy ma datę ważności. Każdy facet, w którym fatalnie się zauroczymy jest jak taki produkt np. kiełbaska, bananek, jogurcik itp. (co kto lubi) - jeśli nie liźnięty w odpowiednim terminie, ulega zepsuciu i nie nadaje się do jedzenia. Proste. 

Kobiety - dbajmy o siebie, popsute wyrzucamy :) 

Perfect Date i tekst na wyjście.

Poniższe wulgaryzmy, kontrowersje oraz wyolbrzymienia sytuacyjne zostały specjalnie spreparowane na potrzeby tekstu literackiego, który w dużej części jest fikcją i efektem narastającej frustracji - należącej już do czasów dawno minionych. Niniejszym czytelników uprasza się o duży dystans oraz zmrużenie jednego oka ;)

Strumyczki złotego napoju szybko spłynęły po jego włosach, smętnie kapiąc z rozdwojonych końcówek i wsiąkając w czarnego T-shirta. Twarz Banderasa zastygła na kilka sekund w nieskończonym zdziwieniu, ale już widziałam po drganiu lewej powieki, że powinnam szybko zniknąć z jego pola widzenia. Zamiast uciekać uśmiechnęłam się uroczo – jak w dniu kiedy się poznaliśmy, odwróciłam i bez słowa odeszłam, nucąc smętną piosenkę Edyty Geppert – „Nie, nie żałuję…” . W tym wypadku nie ma co płakać nad rozlanym piwem.

Tak wyobrażam sobie idealne zakończenie randki z tym osobnikiem. Na do widzenia mogłabym mu jeszcze rzucić soczyste „spierdalaj”. Rozeszlibyśmy się każde w swoją stronę – on grzać stołek przy barze, zapijając smutek wódką, a ja w noc. 

Siedziałam więc z Banderasem, w podłej knajpie, sącząc kolejne piwo i upijając coraz bardziej, podczas gdy on snuł swoje melodramatyczne historie, jaki on jest biedny, poszkodowany przez los i jakie to życie niesprawiedliwe. Kolejny smutny przedstawiciel, uważającego się za przegranych, gatunku. Oklapnięty samiec alfa, któremu własna psychika podcięła jądra. Miałam dość. Jego i tych wszystkich zgorzkniałych, pozbawionych nadziei mężczyzn, których wyolbrzymione ego nadal utwierdza w przekonaniu o własnej samozajebistości i nie pozwala spojrzeć na świat z dystansem. Miałam dość tych pseudo twardzieli traktujących kobiety z pogardą. Powyżej uszu miałam skamleń przymilających się i kulących pod sobą zmizerniałe fiutki sierot, zbyt późno oderwanych od cycka mamusi. Mogę być Wonder Woman, ale nie naprawię ich spaczonej psychiki, nie studiowałam psychologii, nikt nie płaci mi za sesje wylewania żali. Dość! Krzyczały myśli, a jednak ciało nadal tkwiło w miejscu, zahipnotyzowane powstałymi w mojej głowie wyobrażeniami, że coś się zmieni, że nagle do knajpy wkroczy mój książę, ten jedyny i wyrwie mnie z barowego marazmu, uratuje przed kolejnym wywodem Banderasa o swojej byłej. Nic z tych rzeczy. Kobiety – ratujmy się same, nikt inny tego za nas nie zrobi. Żadne białe konie i książęta! Supermeni, batmani, kowboje – zapomnijmy o komediach romantycznych! To nie film. Chyba, że tragikomedia, z bardzo czarnym humorem. Brakuje kilku trupów. Niestety zabijać możemy tylko we własnych głowach, bo w ryzach trzyma nas 10 przykazań, przyzwoitość oraz troska o nową kieckę. Plamy krwi mogą się nie doprać.

Wstałam i doskonale opanowując prawie-pijacki bełkot oznajmiłam, że tudzież onegdaj, za ten czas, było miło, wracam spać do domu! Banderas wspaniałomyślnie – ha! Szarmancki taki, dżentelmen, - że mnie odprowadzi na przystanek. „Sama dojdę, Ty ulizana żelem szmato” – pomyślałam i uśmiechnąwszy się uroczo, rzekłam – „Spoko.” Chuja dodałam w domyśle.

Są na świecie kobiety, które duszą w sobie te wszystkie uszczypliwe komentarze, które należałoby wypowiedzieć natychmiast aby, jak za pomocą magicznego zaklęcia, uwolnić się od zbędnych w ich życiu buraków, lub przynajmniej otworzyć tym panom oczy i uszy, i być może zdjąć z nich klątwę wiecznego buractwa. Jednak one milczą, są uprzejme, miłe, uśmiechają się, gryzą w język. 

Idąc tak, z klejącym się do mojego ramienia Banderasem, wściekłość zaczynała kipieć. Roztopione żelazo czystego gniewu parzyło mnie w usta. Było mi słabo – ze zmęczenia, głodu i nadmiaru alkoholu. Potrzebowałam świeżego powietrza i spaceru, jedzenia a potem swojego łóżka. Banderas się spieszył, znajomi się niecierpliwili, alkohol stygł, a moja złość wrzała. „-Napisz do mnie jak wrócisz”. – „Nie napiszę. Wal się.” – i weszłam do tramwaju nie patrząc za siebie. 

Koniec.