Perfect Date i tekst na wyjście.

Poniższe wulgaryzmy, kontrowersje oraz wyolbrzymienia sytuacyjne zostały specjalnie spreparowane na potrzeby tekstu literackiego, który w dużej części jest fikcją i efektem narastającej frustracji - należącej już do czasów dawno minionych. Niniejszym czytelników uprasza się o duży dystans oraz zmrużenie jednego oka ;)

Strumyczki złotego napoju szybko spłynęły po jego włosach, smętnie kapiąc z rozdwojonych końcówek i wsiąkając w czarnego T-shirta. Twarz Banderasa zastygła na kilka sekund w nieskończonym zdziwieniu, ale już widziałam po drganiu lewej powieki, że powinnam szybko zniknąć z jego pola widzenia. Zamiast uciekać uśmiechnęłam się uroczo – jak w dniu kiedy się poznaliśmy, odwróciłam i bez słowa odeszłam, nucąc smętną piosenkę Edyty Geppert – „Nie, nie żałuję…” . W tym wypadku nie ma co płakać nad rozlanym piwem.

Tak wyobrażam sobie idealne zakończenie randki z tym osobnikiem. Na do widzenia mogłabym mu jeszcze rzucić soczyste „spierdalaj”. Rozeszlibyśmy się każde w swoją stronę – on grzać stołek przy barze, zapijając smutek wódką, a ja w noc. 

Siedziałam więc z Banderasem, w podłej knajpie, sącząc kolejne piwo i upijając coraz bardziej, podczas gdy on snuł swoje melodramatyczne historie, jaki on jest biedny, poszkodowany przez los i jakie to życie niesprawiedliwe. Kolejny smutny przedstawiciel, uważającego się za przegranych, gatunku. Oklapnięty samiec alfa, któremu własna psychika podcięła jądra. Miałam dość. Jego i tych wszystkich zgorzkniałych, pozbawionych nadziei mężczyzn, których wyolbrzymione ego nadal utwierdza w przekonaniu o własnej samozajebistości i nie pozwala spojrzeć na świat z dystansem. Miałam dość tych pseudo twardzieli traktujących kobiety z pogardą. Powyżej uszu miałam skamleń przymilających się i kulących pod sobą zmizerniałe fiutki sierot, zbyt późno oderwanych od cycka mamusi. Mogę być Wonder Woman, ale nie naprawię ich spaczonej psychiki, nie studiowałam psychologii, nikt nie płaci mi za sesje wylewania żali. Dość! Krzyczały myśli, a jednak ciało nadal tkwiło w miejscu, zahipnotyzowane powstałymi w mojej głowie wyobrażeniami, że coś się zmieni, że nagle do knajpy wkroczy mój książę, ten jedyny i wyrwie mnie z barowego marazmu, uratuje przed kolejnym wywodem Banderasa o swojej byłej. Nic z tych rzeczy. Kobiety – ratujmy się same, nikt inny tego za nas nie zrobi. Żadne białe konie i książęta! Supermeni, batmani, kowboje – zapomnijmy o komediach romantycznych! To nie film. Chyba, że tragikomedia, z bardzo czarnym humorem. Brakuje kilku trupów. Niestety zabijać możemy tylko we własnych głowach, bo w ryzach trzyma nas 10 przykazań, przyzwoitość oraz troska o nową kieckę. Plamy krwi mogą się nie doprać.

Wstałam i doskonale opanowując prawie-pijacki bełkot oznajmiłam, że tudzież onegdaj, za ten czas, było miło, wracam spać do domu! Banderas wspaniałomyślnie – ha! Szarmancki taki, dżentelmen, - że mnie odprowadzi na przystanek. „Sama dojdę, Ty ulizana żelem szmato” – pomyślałam i uśmiechnąwszy się uroczo, rzekłam – „Spoko.” Chuja dodałam w domyśle.

Są na świecie kobiety, które duszą w sobie te wszystkie uszczypliwe komentarze, które należałoby wypowiedzieć natychmiast aby, jak za pomocą magicznego zaklęcia, uwolnić się od zbędnych w ich życiu buraków, lub przynajmniej otworzyć tym panom oczy i uszy, i być może zdjąć z nich klątwę wiecznego buractwa. Jednak one milczą, są uprzejme, miłe, uśmiechają się, gryzą w język. 

Idąc tak, z klejącym się do mojego ramienia Banderasem, wściekłość zaczynała kipieć. Roztopione żelazo czystego gniewu parzyło mnie w usta. Było mi słabo – ze zmęczenia, głodu i nadmiaru alkoholu. Potrzebowałam świeżego powietrza i spaceru, jedzenia a potem swojego łóżka. Banderas się spieszył, znajomi się niecierpliwili, alkohol stygł, a moja złość wrzała. „-Napisz do mnie jak wrócisz”. – „Nie napiszę. Wal się.” – i weszłam do tramwaju nie patrząc za siebie. 

Koniec.